Κινητοποιήσεις στον Εχέδωρο: Ένας απολογισμός

Άξιζαν τον κόπο οι κινητοποιήσεις για τους μετανάστες;

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις που κάναμε πριν από λίγους μήνες όταν ακόμη και τα παιδιά μας βγάλαμε στους δρόμους για να διαδηλώσουμε κατά της δημιουργίας κέντρου φιλοξενίας προσφύγων στην περιοχή μας. Μπορεί να μιλάω στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι ΟΛΟΙ οι κάτοικοι των Διαβατών και του Δήμου Εχεδώρου συμμετείχαμε σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Κάποιοι από εμάς, ανάμεσα τους κι εγώ, επέλεξαν να απέχουν από αυτό το πανηγύρι μισαλλοδοξίας, βλέποντας τις αρνητικές επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει για την περιοχή μας.

3

Τώρα που έχει περάσει τόσος καιρός από τις κινητοποιήσεις, τις πολύ μαζικές τουλάχιστον, μπορούμε να κάνουμε και μία αποτίμηση της όλης κατάστασης και να δούμε που κάναμε λάθος και γιατί αποτύχαμε με τις κινήσεις και τις διαμαρτυρίες μας.

·         Τα σημερινά δεδομένα

Όπως φαίνεται λοιπόν, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν είναι ανθρωποφάγα κτήνη σαν τα Ορκ του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ούτε τρέχουν και βιάζουν γυναίκες και παιδιά, όπως πολλοί φοβόντουσαν. Τα ποσοστά εγκληματικότητας όπου φιλοξενούνται πρόσφυγες δεν αυξάνονται και τα κρούσματα βίας με πρωταγωνιστές μετανάστες και πρόσφυγες σημειώνονται αποκλειστικά μέσα στους καταυλισμούς και μόνο μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν και κάποια κρούσματα κλοπών και άλλων παραβατικών ή εγκληματικών συμπεριφορών στους τόπους φιλοξενίας, ωστόσο αυτά ήταν μεμονωμένα και πολύ περιορισμένα. Με απλά λόγια, προς το παρόν τα πράγματα δείχνουν πως το να σε ληστέψει ένας πρόσφυγας, έχει τις ίδιες πιθανότητες να συμβεί με την ληστεία από έναν ναρκομανή. Αυτό σημαίνει πως με την εγκατάσταση ενός καλού συστήματος ασφαλείας εσωτερικά της οικίας μας,την αντικατάσταση της παλιάς μας εξωτερικής πόρτας με μια ποιοτική πόρτα ασφαλείας και το σωστό κλείδωμα των πορτών μας (κάτι που όλοι μας κάνουμε έτσι κι αλλιώς-δεν πρεπει να ξεχναμε να κλειδωνουμε τις θωρακισμενες πόρτες), δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Με άλλα λόγια, οι προφητείες χαμού και καταστροφής δεν επαληθεύθηκαν.

·         Τα παιδιά μας στους δρόμους

Αυτό όμως που ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και με έκανε να εγκαταλείψω τις κινητοποιήσεις, πέρα από τον πανικό που σε μεγάλο βαθμό βασιζόταν σε ψεύδη και παραπληροφόρηση, ήταν η συμμετοχή των σχολείων και των παιδιών μας σε αυτές. Μπορεί τα περισσότερα να συμμετείχαν για να χάσουν λίγες ώρες και μέρες μαθήματος, ωστόσο σίγουρα πολλά από αυτά άκουσαν πράγματα κατά της διαφορετικότητας και κατά των άλλων εθνικοτήτων που σίγουρα δεν θα έπρεπε να ακούσουν. Κάναμε ένα πρώτης τάξης μάθημα μισαλλοδοξίας στα παιδιά μας, μαθαίνοντας τα να μισούν και να φοβούνται οτιδήποτε το διαφορετικό με την φθηνή δικαιολογία της υποβάθμισης της περιοχής μας. Η συμμετοχή των σχολείων στις κινητοποιήσεις μόνο αρνητικά σχολιάστηκε. Το πόσο λάθος ήταν, φαίνεται και από το γεγονός ότι όπου έγιναν τέτοιου είδους δράσεις εν όψει εγκατάστασης μεταναστών, ουδείς τόλμησε να εμπλέξει τα σχολεία και τα παιδιά.

·         Τελικά τι καταφέραμε;

Μάλλον τίποτα. Ο ένδοξος αγώνας μας μάλλον απέτυχε, καθώς το κέντρο κατασκευάστηκε. Οι φόβοι μας δεν επαληθεύθηκαν καθώς είμαστε ακόμη ζωντανοί και όχι διαμελισμένα και βιασμένα πτώματα. Τα παιδιά μας χάσανε πολύτιμες μέρες και ώρες από τα μαθήματα τους, αλλά λάβανε έξοχα μαθήματα στενομυαλιάς, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας.

Καταφέραμε όμως και κάτι: να κάνουμε σχεδόν όλη τη Ελλάδα, πλην μερικών «ψεκασμένων» και ακροδεξιών (που μάλλον μας θεωρούν ήρωες) να πιστεύει ότι είμαστε ένα μάτσο στενόμυαλων ρατσιστών που επηρεάζεται πολύ εύκολα από τις μπαρούφες που προλαβαίνει και διαβάζει στο ίντερνετ, πριν τις κατεβάζουν (ΔΙΑΔΩΣΤΕ!!!!!!). Αυτοί είμαστε λοιπόν αγαπητοί μου συμπολίτες; Τόσα πράγματα συμβαίνουν στις μέρες μας που είναι πολύ πιο άξια διαμαρτυρίας, όπως το γεγονός ότι τα παιδιά μας δεν έχουν μέλλον σε αυτή τη χώρα και θα γίνουν και αυτά μετανάστες (ω τι ειρωνεία) και αυτό που μας έκανε να βγούμε στον δρόμο ήταν το γεγονός ότι λίγοι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι που έχουν ζήσει από πρώτο χέρι τη φρίκη του πολέμου θα έβρισκαν για λίγο καταφύγιο στον τόπο μας;

Αν πραγματικά νοιάζεστε για την ασφάλεια των παιδιών σας, ας διαμαρτυρηθούμε για καλύτερη και πιο αποτελεσματική αστυνόμευση. Ας στρέψουμε μια φορά τα «βέλη» μας στον σωστό στόχο!

Have something to say?

(No worries, we will keep your email safe! Also, make sure you fill in email and name fields before posting a comment.)